| აღწერილობა |
კანი, 366, Xგვ. ; 17სმ. |
| შინაარსი |
მე ცოცხალს ვტირი. |
|
ნეტავი ცეცხლი ციური. |
|
მეგობარს. |
|
შრომისა შვილო. |
|
გმირი და ფარისეველნი. |
|
ნანა. |
|
საკია-მუნი. |
|
რა გააკეთე. |
|
დაჰკრავს საათი. |
|
როცა ზამთარში გაჭირვებული. |
|
მუშის ოფლითა ირწყვება. |
|
თავისუფლებავ. |
|
ძმობა. |
|
სიმღერა მკერვალი ქალისა. |
|
ადამიანი. |
|
მეგობრებს. |
|
მინდა რომ ვიყო. |
|
საღამო ქალაქში. |
|
ტუვაღის სიზმარი. |
|
მირბის მიმაფრენს. |
|
რას შესცქერ ძმაო. |
|
გმირი. |
|
თეთრი ჩადრი. |
|
მუშა ბოქულაძე. |
|
მხოლოდ მაშინ. |
|
ჩემი მეგობარი. |
|
ქართველის დედას. |
|
ფიცი. |
|
არა არ მინდა. |
|
ცხოვრება. |
|
მეგობარო სად ხარ ამ დროს. |
|
სიმღერა მეომრისა. |
|
სიდან მოხველ. |
|
როს ნანატრ დროის. |
|
შავი ღრუბელი. |
|
ვითომც და იგიც ქრისტიანია. |
|
რა მაღონებს. |
|
მუშა. |
|
ოჰ, მაცხოვარო. |
|
მატანტალა. |
|
აი სიკვდილსა. |
|
საფრანგეთის წარსულიდან. |
|
ნანი-ნანა. |
|
კაცი ის არის. |
|
გლადიატორების სიმღერა. |
|
იავ-ნანა ვარდო ნანა. |
|
ვით მთისა წყარო. |
|
სერბიული სიმღერა. |
|
სად ხარ ჩემო ტკბილო დედავ. |
|
დედის სიმღერა. |
|
შავი ზღვა და სალი კლდე. |
|
ლოთის პასუხი. |
|
სამშობლოს. |
|
გახსოვს ჟამი ზეციური. |
|
ლამაზო შენი ტკბილი ხმა. |
|
მხოლოთ ერთხელ. |
|
ნუთუ შენშიაც მოვტყუვდი. |
|
მხოლოთ შენ ერთს. |
|
საღვარელო მოგეშორე. |
|
მის საქებრათ. |
|
ორი ხმა. |
|
მიჯნურო პირს ნუ მარიდებ. |
|
მეხრეთა ვარ მინდვრათ. |
|
მუშა ვარ და კიდეც ვიცი. |
|
ოჰ მარგალიტავ. |
|
სინამ ვიყავ ახალგაზდა. |
|
ნუ მღერი. |
|
ჩემს მტანჯველათ გაჩენილო. |
|
ჩემსკენ ისწრაფე. |
|
შენ მაგონდები. |
|
იგი მიყვარს იგი მომწონს. |
|
რაცუნდ ღამე იყოს. |
|
ავათა ვარ შენი ნახვა მომინდა. |
|
მოგეწერა წავიკითხე. |
|
ტურფა ქალი. |
|
ჰქრიან ქარნი. |
|
შემიყვარდა ეგ ხმა ტკბილი. |
|
თვალები. |
|
მაშინ დავსტკბები. |
|
შეეჩვია ტანჯვას სული. |
|
ორთავ თვალის სინათლევ. |
|
ნახევარი ცხოვრების გზა გავლიე. |
|
დამასნეულეს. |
|
ვიხილე სატრფო. |
|
ისევ შენ და ისევ შენ. |
|
სატრფოს. |
|
ჩემს ხსოვნაში ღრმათ ჩამიჯდა. |
|
შენთან არს გული რა გინდ შორს ვიყო. |
|
შენ არზრუმის ცისკარი ხარ. |
|
აწ მშვიდობით ჩემო სატრფოვ. |
|
სული მიწუხს. |
|
გული ჩემი შეემსჭვალა. |
|
ღმერთო ასე უბედური. |
|
სიყვარულო ნიჭო სრულო. |
|
ერთხელ ვიხილე ბაღში ყვავილი. |
|
ტურფავ მახვილს ნუ ამაცლი. |
|
ჩამომეხსენი. |
|
სატრფოვ შენთვის დავიბადე. |
|
მკრთალი ნათელი. |
|
გული მიწუხს სულიც მასთან ღონდება. |
|
შენ გეტრფი მარად. |
|
უდარდო კაცი. |
|
ოხ მერცხალო. |
|
სულიკო. |
|
მახსოვს ქალი. |
|
სატრფოვ ხშირათ. |
|
მიყვარხარ სატრფო მეუმბებოდა. |
|
მადლი შენს გამჩენს ლამაზო. |
|
მიყვარდა ხშირათ შევხვედრილიყავ. |
|
მუსიკას. |
|
აგერ ცაში მზე ბრწყინვალებს. |
|
ჩიტო უამბე. |
|
მეზღვაურის სიმღერა. |
|
გესალმი ჩემო თვალის სინათლევ. |
|
თეთრო ბალის კუნწულო. |
|
დღეს ყოველი მხიარულობს. |
|
ტანჯვის ცეცხლს მიმცა ცხოვრებამ. |
|
დიდი ხანია ბედსა მოვძულდი. |
|
თამარის წერილი შალვასადმი. |
|
მზე ჩავიდა. |
|
როს მაგონდები ვღონდები. |
|
ჩემს სანეტაროს. |
|
ლოყით მოეპყარ. |
|
ნიავი ჰქრის. |
|
რა ვიცოდი. |
|
ძილში ვტიროდი. |
|
რო ვიყო მეფე. |
|
მოვშორდი ვეღარ ვხედავ. |
|
ჩემო თავო ბედი არ გიწერია. |
|
ტყემ მოისხა ფოთოლი. |
|
ნუ გგონია. |
|
მინდვრად ეგდო. |
|
უცხო მშვენება. |
|
მშვიდობით სატრფოვ. |
|
პირველი სიყვარული. |
|
ჩემს ბედობაზე. |
|
ჰო მეც მიყვარს. |
|
ნუ ნატრობ გულო სიკვდილსა. |
|
ვინც რომ შემქმნა რისთვის შემქმნა. |
|
წარვედ წყლის პირსა. |
|
მკვდრის სიყვარული. |
|
მე მიყვარხარ. |
|
ვის რა უნდა. |
|
აჰა სატრფო გიკვდები. |
|
ვაჰ თუ მე ვარ მის მიზეზი. |
|
შორს ვიყო გინდა. |
|
მესმის გმინვა. |
|
მახსოვს პირველად. |
|
ოჰ რათ არა მყავს. |
|
ვინ მომისპობს ნეტარებას. |
|
საიდუმლო ბარათო. |
|
ჩაჭკნა ყვავილი. |
|
მომეცი ხელი გამოგესალმო. |
|
სულო ბოროტო. |
|
ავათმყოფ სატრფოს. |
|
მე ვინც მიყვარს. |
|
ერთხელ ვიხილე. |
|
სატრფოვ. |
|
ბულბულო ნუ მღერ. |
|
ჩემთვის ერთია. |
|
ტურფავ, ტურფავ. |
|
როცა შევყურებ. |
|
სატრფოვ მახსოვს. |
|
ოდესაც გიცქერ. |
|
მახსოვს მახსოვს. |
|
პატარა საყვარელო. |
|
ნეტა იმას. |
|
ოდეს ვკვდებოდე შენთვისა. |
|
ვინ შევიყვარო. |
|
ნეტავ ეხლა სადა ხარ. |
|
ახ მთვარევ მთვარევ. |
|
არა არ გთხოვ სიყვარულსა. |
|
ჩონგურს სიმები გაუბი. |
|
მითხარ მითხარ. |
|
განქრენ წავიდნენ. |
|
ჩუხჩუხით ჩამორბოდა. |
|
ჩონგურს. |
|
მახსოვს მღეროდი. |
|
ჩემს მერცხალს. |
|
ადრე დათბა. |
|
სიყვარულო ძალსა შენსა. |
|
ანგელოზო ხორც შესხმულო. |
|
გულს სევდა შეეპარა. |
|
სიხარულსა სიყვარული სჯობია. |
|
როს ბურანშია. |
|
მინდა გიყვარდე. |
|
აკვანთან. |
|
როს განუსაზღვრელ. |
|
მთაო გადმიშვი. |
|
აღარ უყვარვარ. |
|
ღმერთო მიეც ჩვენს ქვეყანას. |
|
აღსდეგ გმირთ გმირო. |
|
თუ გინ სულო მომკლან სადმე. |
|
რამ მომიწამლა ყმაწვილი გრძნობა. |
|
მაშინა მსურს ლხინში ყოფნა. |
|
ვის რა სიტყვა აქვს. |
|
მე შენ მიყვარდი და მეყვარები. |
|
დღიურ სიცხადით გულ-დაჩაგრულმა. |
|
რათ გამაჩინე მე ღმერთო. |
|
ყველა სნეულებაზე სიყვარული ძნელია. |
|
აღარასფერი არ მაგონდება. |
|
მშვენიერო შენ გეტრფი. |
|
ერთხელ მხოლოთ. |
|
სიჭაბუკე. |
|
ერთხელ ვნახე მეტად ვერა. |
|
სიყვარულო ნიჭო სრულო. |
|
ჩემო ციცინათელა. |
|
რაც მოგშორდი. |
|
გულს აუშალა დარდები. |
|
ჰა შენთვის გული. |
|
როგორც სიბრძნე სიბრძნეს ეძებს. |
|
სევდამ მომიცვა. |
|
ვგრძნობ მოდის დღე. |
|
დედის ლოცვა. |
|
კარგათ მახსოვს. |
|
რით ვერ გათენდი. |
|
ტურფა ხარ. |
|
ორი ხმა. |
|
ძმაო არტო. |
|
სენატორი. |
|
ზევსი. |
|
უეჭველია. |
|
ვინ არის კაცი. |
|
ღმერთო შეგცოდე. |
|
იუდა. |
|
ჩვენებური ჩათუქესნები. |
|
მღვდლის ქადაგება. |
|
ხათაბალა. |
|
რა ამბავია? მშვიდობა შენი ჭირიმე. |
|
გურული მამასახლისი. |
|
შვილი გამისტუდენტდა. |
|
იმერელი და ექიმი. |
|
ორი მეგობარი. |
|
გურული და მეგრელი. |
|
იმერელი და ბერძენი. |
|
მეზობლები. |
|
გურულის ჩივილი. |
|
მომღერალი სომეხი. |
|
ვინ როგორ შესტრფის სატრფოს. |
|
ჩაროგ-მაროგა. |
|
გურულის შეხვედრა. |
|
თავადიშვილი. |
|
მამა და შვილი. |
|
ლოღიკა. |
|
თარჯიმანები. |
|
გუნდა ლახუსტაკი. |
|
ვინ ევირჩიოთ სიძეთ. |
|
რეჩი. |
|
დამაკვირდი. |
|
ეპიზოდი ყაჩაღის ცხოვრებიდან/ილ. ჭავჭავაძისა. |
|
უკანასკნელი დღე სიკვდილით დასასჯელისა/ი. ევდოშვილისა. |
| ISBN: |
60კ. |
| UDC: |
821.353.1-1
|
|
821.353.1-11
|
|
821.353.1-2
|